Búningabilun Dorritar og RÚV

Í tengslum við þá umræðu sem á sér stað um hagræðingu á fréttaupptökum hjá RÚV rifjast það upp fyrir mér að þetta er ekki í fyrsta skiptið sem þetta gerist.

Ég man það greinilega fyrir mörgum árum síðan að hafa séð fréttainnslag í 8 fréttum um heimsókn Dorritar í eitthvað barnaheimili. Sýndar vorum myndir af henni þar sem hún gekk á milli barna og beygði sig til þeirra til að heilsa þeim. Það vildi hinsvegar svo óheppilega til að hún var í óvenjulega flegnum kjól og ég sá ekki betur en að þarna hefðu átt sér stað nokkur rað-'wardrobe malfunctions' einsog það er nefnt í hinum siðprúðu Bandaríkjum.

Síðar um kvöldið er ég ætlaði að sýna vantrúaðri konu minni þetta og fór í fréttaupptökur á RÚV vefnum var þetta allt saman orðið virðulegt á ný, einsog sæmir embættinu.

Líklega hafa þetta bara verið einhverjir hugarórar í mér :)

Harden the f**k up!

Ég blogga yfirleitt ekki um vinnuna hér, en ég má til með að linka í þetta video sem við hjá CCP gerðum nýlega með starfsfólki frá öllum skrifstofum okkar til að sýna á fanfest sem var haldin á Íslandi fyrir stuttu. Smá svona motivational vídeó fyrir alla, konur og krakka og kalla með skalla.

Gúrkur

Mér hlýnaði um hjartarætur þegar ég sá frétt um það að einhver skyldi hafa tekið sig til og ekið upp Bankastræti nýlega.

Ég man það vel sem krakki að oft var talað um þann möguleika að einhver væri nógu vitlaus til að keyra upp Bankastræti og Laugaveg. Eða jafnvel niður Hverfisgötu. Allt þetta töldust viðsjárverðir atburðir, og allir höfðu á takteinum eina eða tvær flökkusögur um slíkt sem hægt var að japla á á leið í skólann.

Heimsmyndin riðlaðist aðeins þegar farið var að leyfa akstur í báðar áttir á Hverfisgötu. Þetta var svona einsog sólmiðjukenning Kóperníkusar: Hin eilífa og sígilda regla hafði riðlast. Núorðið eru þessar tvær götur ekki lengur ying og yang Reykjavíkur og þar með alls heimsins í kringum allt hverfist, heldur krúttlegar smágötur í tómlegum miðbæ (þegar útlendinga nýtur ekki við) í lítilli borg í litlu landi með fullt af skuldum.

Mér fannst því eitthvað sætt að ennþá teldist það frétt að einhver álpaðist til að keyra upp einstefnu.

Mig minnir einnig að fyrir mörgum árum hafi bjórdós sprungið í frystikistu á Akureyri. Það var að minnsta kosti frétt þá. Eflaust má fletta henni upp á timarit.is. Spurning um hvort einhver bjórdós hafi sprungið í einhverri frystikistu um helgina.

Vík af fundi

Framvegis mun ég víkja af fundi hvenær sem ég tek mikilvæga ákvörðun um mig og mína.

Lögbann: Allt í plati

Mig grunar að lögbannskrafa Kaupþings á þessar upplýsingar sé ekki endilega tilkomin af einskærri ást við leynd og pukur.

Líklegra er að þarna séu lögspekingar að baktryggja sig gagnvart hugsanlegum málsóknum viðskiptavina. Nú geta þeir afsakað sig með því að þeir hafi gert allt sem í þeirra valdi stóð til að koma í veg fyrir dreifingu hins forboðna sannleika.

Ef lögbannsúrskurði er hnekkt, þá er spurning hvort ekki sé kominn grundvöllur til að 'leka' samsvarandi gögnum frá öðrum bönkum, svo að jafnræðis sé gætt. Ég held að menn muni ekki fá nokkurn botn í spilaborginni fyrr en það liggur fyrir.

Annars bendi ég hér á gamla færslu þar sem ég bendi á að því fer fjarri að bankaleynd sé einhver heilög kýr. Hún þjónar augljóslega einungis þeim sem hafa eitthvað að fela.

Viðskiptafræðingur ársins 2008

var að mati félags viðskiptafræðinga og hagfræðinga herra Karl Wernersson.

Þetta er fyllilega skiljanleg niðurstaða. Manninum tókst að láta Sjóvá tapa yfir 30 miljarða það ár, en fá samt rúmlega helminginn af því í arðgreiðslur. Á mælikvarða viðskiptafræðinga hlýtur þetta að teljast ippon.

Það fyndna er að talsmenn Sjóvá hamast á því í fjölmiðlum að segja hvað rekstur tryggingarfélagsins hafi verið góður. Ef tryggingarfélag hefur efni á því að tapa 30 miljörðum og á sama tíma greiða út helminginn í arð, þá hljóta iðgjöldin hjá því að vera of há. Kannski spurning að fólk snúi sér að öðrum félögum?

Borgarahreyfingin fölpúðruð

Sonur minn 7 ára lenti í deilum við bandarískan kennara sinn um daginn. Sá hinn síðarnefndi stóð fastur á því að Ísland væri ekki partur af Evrópu, en sonurinn var hinsvegar alveg viss í sinni sök og gaf sig ekki.

Sjálfur man ég þegar ég flutti á svipuðum aldri til Íslands frá Frakklandi og skildi aldrei almennilega afhverju Ísland væri í Eurovison en samt ekki í Evrópu. Það var einsog einhver hefði gleymt að haka við eitthvað á einhverju eyðublaði.

Vonandi stendur þetta til bóta núna en var ansi naumt á tímabili.

Móðir mín útskýrði eitt sinn fyrir mér út á hvað existentialismi gengi út á, og sagði mér frá því að á sokkabandsárunum sínum í París þá hafi það verið í tísku hjá þeim að púðra sig hvítan. Fölleikinn átti að endursplega þá tilvistarkreppu sem sannur existentialisti væri alltaf í, því að sá ætti kvölina sem á völina. Það væri ekki hvað væri verið að taka ákvörðun um sem skipti mestu máli, heldur ákvörðunin sjálf.

Mér finnst sumir þingmenn Borgarahreyfingunar í dag standa eftir sem svona dálítið sjálfhverfir og fölpúðraðir existentialistar í tilvistarkreppu. Vonandi losna þeir við valkvíðann fljótt.